Henryk VIII – zdrowie a sprawa państwa

Henryk VII (28.06.1491-28.01.1547) nie zawsze był człowiekiem o gwałtownym charakterze, tyranem mającym na sumieniu kasację klasztorów czy posyłanie żon na ścięcie. Nie zawsze też był najgrubszym królem Anglii (ważył ok. 177 kg.). Jedna z teorii zakłada, że stał się taki z powodu przesadnego dbania o własny wizerunek.

Na początku panowania Henryk opisywany był jako inteligentny, pełen życia,w przystojny i wysportowany. Był silny i wysoki (185 cm – dużo jak na owe czasy), uważano go za utalentowanego rycerza i powszechnie podziwiano. Świadczy to o skutecznej polityce wizerunkowej, która podobnie jak dziś była niezmiernie ważna. Tudorowie byli młoda dynastią – Henryk był dopiero drugim jej przedstawicielem na tronie,  musiał zatem prezentować się jako silny przywódca polityczny panujący nad sytuacją. Szczególnie,  że chciał stworzyć wielkie i nowoczesne państwo (pozycja Anglii nie była wtedy jeszcze tak wysoka) – uosabiał  kwitnący naród.  Zdrowie monarchy  było sprawą polityczną, prezentował więc potęgę swoją i państwa  na licznych turniejach i meczach chwaląc się tężyzną fizyczną. Obiektem godnym pochwały były królewskie łydki – symbol męskości – chętnie przez króla eksponowane.

Nieznany artysta angielski, młody Henryk, 1509.

Lucas Horenbout, Henryk VIII, ok. 1526-1527.

Miniatura z portretem Henryka VIII z dokumentu nadania dóbr Thomasowi Foster, 1524.

Joos van Cleve, Henryk VII, ok. 1535.

Hans Holbein Młodszy, Henryk VIII, ok. 1537.

Paradoksalnie ten zdrowy tryb życia przyniósł Henrykowi wiele szkód. Kontuzje wpisane były w „ryzyko zawodowe” władcy – w 1524 r. podczas turnieju został ugodzony kopią w głowę co przyniosło mu chroniczne migreny. Kilka razy zwichnął stopy, a w wieku 36 lat od obcisłych podwiązek, tak eksponujących królewskie łydki, nabawił się owrzodzeń nóg. Na turnieju, w którym brał udział mając ok. 44 lata,  spadł z konia i został przez niego przygnieciony, stracił przytomność. Rekonwalescencja była długa i utrudniona przez owrzodzenia nóg podatne na infekcje. Uważa się, że król dostał wstrząsu mózgu z urazem płatów czołowych, które odpowiedzialne są za kontrolę emocji. Miało to powodować częste zmiany nastroju i nieobliczalność, na która od czasu wypadku skarżył się dwór. Nie mógł dłużej ćwiczyć i zaczął tyć, pogarszając sytuację niezdrowa dieta pełną czerwonego mięsa, wina i słodyczy.

Katarzyna Aragońska oglądająca pojedynek Henryka VIII, początek XVI w.

Hans Liefrinck, Henryk VIII na koniu, ok. 1561-1599.

Zbroja Henryka VIII.

Henryk prawdopodobnie był hipochondrykiem, kiedy miał 17 lat jego ojciec i brat umarli na gruźlice, od tego czasu ciągle obawiał się oz swoje zdrowie. Sam interesował się medycyną, stworzył nawet tzw. Plaster Królewski. Jednak medycyna z czasów tudorów, oparta na Galenie i teorii 4 humorów, niewiele mogła pomóc. Henryk dręczony był przez melancholię, paranoje, gorączki, żylaki i migreny oraz zaburzenia krążenia i cukrzycę spowodowane otyłością. Dodatkowo towarzyszyła mu ciągła frustracja spowodowana brakiem potomka, tak ważnego do przetrwania młodej dynastii. Można powiedzieć, że obsesja na punkcie wizerunku kosztowała go zdrowie i w efekcie życie.

Hans Holbein Młodszy, Henryk VIII, 1536.

Hans Holbein Młodszy, Henryk VIII, ok. 1539-1540.

Nieznany artysta, naśladowca Hansa Holbeina, Henryk VIII, początek XVII w.

Hans Holbein Młodszy, Henryk VIII i cech balwierzy (fragment), ok.1540.

Nieznany artysta, Henryk VIII i Edward VI tłumiący Papieża, ok. 1570.

k.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s